عنوان امروز بهانه ای برای اینکه ۲۹ آبان رو حتی برای یه لحظه به یاد کسانی بیافتی که روح و جسمی دو گانه دارن-کسانی که ناخواسته بهترین سالهای عمرشون رو دنبال این سوال گشته اند که چرا همه زندگی باید دنبال هویت خودشون بگردن- کسانی که باخوندن مقدمه و اولین پست وبلاگهاشون می فهمی چی شد که دنیای مجازی محل ابراز وجودشون بدون ترس از تهمت ها و تنفر های اکثریت اجتماع انسانی قرار گرفت.

اگر امروز و حتی روزهای نزدیک امروز تونستی یه لحظه به این موضوع فکر کنی می تونی احساس و نظرت رو به آدرس دوست عزیزم هاملت بفرستی: http://taamezendegi.wordpress.com/

به امید روزی که همه ما ایمان داشته باشیم همه مخلوقات خداوند لایق احترام و زندگی کردن هستند.

و اما : مدتیه به بهانه های مختلف نتونستم چیزی بنویسم و حتی نتونستم جواب دلگرمیهای رفقا رو بدم: نیت کرده بودم امروز برام یه روز خاص باشه....اما خوب تا الان که نصفش گذشته اتفاق خاصی -نیافریدم!- دوباره عزمم رو جزم کردم برم از اول خط شروع کنم...نمیدونم از کدوم دکتر شروع کنم...شنیده ام دکتر مهرابی خوبه و اکثر دوستام هم پیشش رفتن اما با وضعی که من دارم نمی شه چون خانواده اکیدا اعتقاد دارن یه روانکاو خوب!!! می تونه بنده رو متحول کنه و شنیده ام در مطب ایشون باید با رمز درخواست جراحی وارد بشیم......آشنایان این بار توصیه کردن با دکتر صدر مشورت کنیم!!!....اما مثل مار گزیده می ترسم جریان دکتر قبلی بشه و باز یه مدت سکوت رو پیش رو داشته باشم!....ممنون می شم دوستان منو راهنمایی کنن چون می خوام دکتری برم که بتونه وقت بذاره و با دلیل و منطق و تست و این حرفا بشینه توجیه کنه بهترین راه حل چیه. چون بعد از چهار ماه برو بیا و صد البته پرداخت هزینه روان درمانی و به هم ریختن اوضاع احوال خودم آخرین حرف جناب آقای متخصص این بوده که یا مشکلت پیچیده تر از اونه که من بتونم کمکت کنم یا اینکه یه وجه عمده رفتاری بقیه ترنسها رو -نزدیکی از نوع حاد!!!!-نداری و آخرین توصیه داروی آرامبخش ملایم!!!! 

در حاشیه:دور از انصافه اگه خدا رو شکر نکنم به خاطر پیدا کردن چندتا رفیق هم زبون و واقعی.....هیچوقت یادم نمی ره اولین کسی که راهنماییم کرد(همای عزیر) اولین کسی که با حوصله و صبر به حرفام گوش داد (مانی عزیز) اولین کسایی که احساس تنهایی و ناامیدی رو ازم دور کردن و امیدوارم از رفاقتشون هیچوقت محروم نشم(امیرعلی.علیرضا و پارسای عزیز)-(پسر هنوز یادم نرفته اولین بار که از پشت گوشی صداتون رو شنیدم و کلی دلگرم شده)- و البرز و مسیحا.کسایی که با هدیه هاشون کلی خوشحالم کردن - و یکی از دو تاعلی. اخرین کسی که دیدم و نتونستم بهش بگم چقدر خوشحالم که رفیقی مثل اون دارم ....اضافه شود به این لیست کسایی که خیلی دلم می خواست ببینمشون اما تا الان موفق نشدم مثل کسرا .اریک و البته برادربا مرام عزیزم علی هومن.راستی یه رفیق جدید هم دارم هاملت جان چون جدیدترین هستی اسمت رو آخرسر نوشتم!

امیدورام همیشه شاد. موفق و سلامت باشین (و البته من روهم از خبرای خوب مطلع کنین) و این دوستی پایدار.