وقتی نه راه پس داری و نه راه پیش
روزها می گذره...آدمها عوض میشن فصلها جاشون رو اونقدر باهم عوض می کنن که دیگه نمی تونی مثل اونوقتا راحت بگی چند فصل زندگی کردی از سر راه جریان زندگی می ری کنار چون جلوتر نمی تونی بری و فقط نگاه می کنی: همه در تکاپو و تلاش، غرق در زندگی وپنجه در پنجه مشکلات.
اصلاً انگار جوونی روندیده پیر شدی انگار همین قدمای اول همه راه زندگیت رو طی کردی و افق دیدت اونقدر نزدیک بین شده که فقط می خوای به تصویرای آخری نگاه کنی: تنهایی رفتن طوری که دیگه کسی غصه دار نبودنت و ندیدنت نمیشه!
انگار دیگه: ایکاشی برای آینده ات نداری...دیگه دلت هیچ هوسی نداره
دم عیدی زیادی تلخ نوشتم نه؟ شاید یه نسیم زمستونی بود..... کتاب پینو کیو رو دیدم یادم افتاد کارتونش رو خیلی دوست داشتم مخصوصا قسمت اخرش رو هنوز یادمه دلم می خواست داستان من هم مثل پینوکیو بشه! هی بچه مگه تو از یه عروسک چوبی کمتری؟ خوب که باشی خدا بهت کمک می کنه و حرفت رو گوش میده!
بعد از فیلم پاتال و آرزوهای کوچک(شایدم بزرگ! یادم نیست) هم چند وقتی جو گیر پیدا کردن پاتال بودم! ازدوره دبیرستان چند تا تابلوی ذهنی بدجوری جلوی نظرم هست:
- ختم مادربزرگم رفتم جلو و به پسر دایی بابا دست دادم: دخترعمه هام چپ چپ نگاه کردن! گناه داره، نامحرمه چرا همش می ری طرف مردونه؟ روسریت یادت نره!!!!!!!!!واقعا خودت احساس غریبی و ناراحتی نمی کنی؟
- بعد از مهمونی بابا گفت یعنی که چی هی می ری با پسرا بازی می کنی و حرف می زنی؟ چرا با دخترا نشست و برخاست نداری؟ زشته بده مردم هزار جور فکر میکنن دیگه بچه که نیستی!!!!!!!!!!!!!
- کلاس زبان که تموم شد با مامان از کنار پارک دانشجو رد می شدیم، نمی دونم اونا که دیدم ترنس بودن یا همجنسگرا اما می دونم تعدادشون زیاد بود، آرایش و رفتارشون خیلی زننده بود و شوخی بدی با هم کردن، اونقدر از وجودم متنفر شده بودم که دلم می خواست دیگه بیدار نشم...چرا باید یه عده اینطوری باشن؟ و چرا وقتی با بقیه فرق دارن اینقدر خودشونرو خراب می کنن تا دیگران هر تهمت و ناسزایی رو لایقشون بدونن و همه رو به همون چشم نگاه کنن؟؟؟!!!!!!!!!
- یه دوست خوب پیدا کردم که حاضر نبودم به هیچ قیمتی ازم گریزان بشه، حتی می ترسیدم ذات من فراریش بده، اما مگه میشه با کسی صمیمی بود وحقیقت رو از اون پنهان کرد؟ لازمه دوستی صداقته.
- دایی برای اولین بار وقتی کنکور داشتم من رو دید، از نزدیک با رفتار من آشنایی نداشت، به شوخی جلوی همه گفت یادم باشه دفعه بعد برات ریش تراش هدیه بیارم.....همه خندیدن!!!!!!!!
من دبیرستان رو هم تمام کردم ،اما هنوز اونطور که انتظار داشتن اخلاقم عوض نشده بود، یکی گفت حالا میری دانشگاه و محیط مختلط و....دیگه یکم آرایش کن، لباسهات رو عوض کن، راه رفتنت رو حرف زدنت رو و....و...و....خلاصه اینکه فقط توی دلم بهش ناسزا گفتم و به روش خندیدم....حس می کنم بازیگر بزرگی شده ام نه یه انسان بالغ
پروردگارا!